Archivo

Archivo para Diciembre 30, 2008

Volta a rutina diaria …pero sen esquencer a visita de Delmi

Diciembre 30, 2008 epcostas 4 comentarios

Ola a todos,

A visita de Delmi a nosa casa foi coma unha estrela fugaz, breve e brilante. Aprendimos moito, o pasamos estupendamente e hoxe fixose un pouquiño mais costa arriba voltar a rutina diaria.

Delmi chegou a Birmingham o sábado pola noite bastante tarde con cara de estar moi canso pero aguantou unhas cantas horas de cháchara con nos. A verdade é que tiñamos moito do que falar, da situación dos galegos na diáspora, do cambio no patrón da diáspora que se produciu fai uns anos, pasando de sair de Galicia por pura necesidade de buscala vida nalgunha outra parte do mundo, a motivos un tanto diferentes como a busca da realizacion profesional e do recoñecemento. Da nosa experiencia falando tanto con Delmi coma con Luis Bello sacamos que no caso da “nova diáspora”, inda que sexamos xente de moi distintos campos, todos temos en común a sensacion de acollida que tivemos o aterrizar neste pais tan contradictorio e de extremos que é Estados Unidos, asi como un recoñecemento a nosa labor, e unha sensacion xeral optimista de que moitas cousas que antes parecían imposibles agora están moito máis preto da realidade.

O próximo 3 de xaneiro fará 6 anos que Miguel e mais eu aterrizamos neste pais por primeira vez. Daquela chegamos a Baltimore (Maryland), un tanto confusos e sen saber moi ben que esperar, pero coa mente aberta a novas experiencias e novas oportunidades, …..e casi seis anos mais tarde estou contando aqui un pouquiño da nosa historia particular, que continua en presente en Birmingham (Alabama), onde estamos traballando na Universidade que nos acolleu fai algo menos de dous anos cos brazos abertos, e con unha increible serie de oportunidades para desenvolver a nosa labor científica.

A clave para nos foi chegar sen prexuicios e dispostos a ver como eran as cousas, non vir con un calendario de volta, e sobre todo darlle a oportunidade ò teu novo fogar e a xente que alì vive de amosarte como son…

Un saudo para todos e Feliz Ano 2009!…

Esperamos que Delmi non coma as uvas no aeroporto de Miami….estaremos atentos ó blog…

Categorías:Diáspora

Alberto en Texas

Diciembre 30, 2008 alberto57 1 Comentario

Como Delmi pediume mil veces que lle pousara vestido co meu sombreiro Stetson e as miñas botas e o meu cinto texano… pois veaí che vai a contraportada do meu libro “Texas”, publicado por Galaxia en Vigo eAlberto en Texas nos anos 90n 2003. Esa foto fíxoma Zuni, no  noso xardín traseiro, baixo dunha árbore que da pacanas e que foi a primeira árbore da que fun dono na miña vida. O lugar da foto é Lubbock, no noroeste de Texas. E para Lubbock viaxo coa miña familia o mesmo 31 de madrugada

Como a viaxe é doméstica non creo que vaiamos ter os problemas de Delmi facendo voos internacionais e cargado de material fotográfico. Pero meu amigo, cando andabas por Washington dixeches que sempre te trataran ben nos aeroportos… en fin, así vas entendendo a presión de moitos homes libres sospeitosos. Nunca será fácil balancear seguridade e respeto exquisito as civilizadas normas de relación e privacidade personal.

Espero que na República Dominicana encontres a eses galegos caribeños que aínda manteñen as maneiras Atlánticas. Saúde e Terra.

Categorías:Diáspora

La diáspora hispana regresa a casa por Navidad

Diciembre 30, 2008 delmialvarez 1 Comentario

Aeropuerto de Miami

30 de diciembre

20.40

Las madres dan el pecho a sus hijos sentadas en el suelo. No tienen otro lugar donde hacerlo. cubanos, colombianos, Costa ricenses, venezolanos, la diáspora hispana regresa a casa para disfrutarlo que queda de las fiestas. Los vuelos a Caracas estuvierons retrasados ocho horas. “Llegamos dos horas antes del vuelo y después de ocho horas aún no han arreglado la dichosa batería que dicen que están reparando”, se queja Samuel que viaja con un amigo a su tierra. “No tienen ni un detalle con nosotros los de aerolínea, pero siempre es así. Nos ponen aquí en un rincón del aeropuerto con dos bares, que no llegan para todos. Fíjese en las colas para pedir una pizza y un refresco”.

El vuelo a Santo Domingo también tiene retraso, de dos horas. Nos hace ir de la puerta E6 a la 31. Cuando estamos en la 31 nos dicen que otra vez  a ala E6 y finalmente de nuevo a la E25 donde estamos. Será la definitiva?

Actualizado:as 2.30 da madrugada chegamos a Santo Domingo. Mallados pero chegamos. Encantame o cheiro a humidade, as noites da Habana a miña amada cidade. Por alí anda recén chegado Juan Oliver, xornalista en Bruselas.

Categorías:Diáspora

Pasajeros SSSS

Diciembre 30, 2008 delmialvarez Deja un comentario

En tres ocasiones en el viaje por los EE.UU. fui selecionado como otros muchos pasajeros para ser chequeados intensamente por los oficiales y scanneres de los aeropuertos. El proceso dura unos diez-quince minutos dependiendo del tráfico de SSSS.  Aquí puedes leer sobre esto.

La primera vez que me tocó pasar por las medidas de seguridad como passenger SSSS o Secundary Security Screening Selection fue en el aeropuerto de Denver, Colorado y no me voy a olvidar del sentido del humor  del funcionario cuando vió las cuatro siglas mayúsculas en mi boarding pass.

Discriminación de pasajeros, realmente es fiable? Leelo en Wikipedia aquí.

Con una sonrisa similar a la que Santa Claus le sale cuando habla con los niños el funcionario se alegraba de que un inocente más pasara por sus manos.
– Jojojojo… aquí tenemos a un pasajero especial que le vamos a dar un especial trato. Sientese señor sientese y veamos que lleva usted en su equipaje de mano. Con ésta sorna que me tome un poco de coña para no darle demasiada importancia el funcionario me mandço descalzarme, y quitar todo lo que llevara en los bolsillos, dejar el ordenador portátil en una bandeja, abrir la bolsa de las cámaras y no tocar nada de mis pertenencias.
– Esto es todo suyo señor?

–Pues todo mío y aquella bolsa de allí también.

Muy bien pues siéntese ahí y vamos a verlo todo con calma.

Bueno primero te dejan en una especie de jaula acristalada, como si fueras un especimen raro, donde los demás te ven con cara rara. En esa jaula de cristal había un piloto-comandante de American Airlines, un ejecutivo, una muchacha con la que cruzaba miradas de “no se que hacemos aquí dentro” y algunos más. Uno por uno fuimos desfilando ante un funcionario que nos preguntaba si aquello o lo otro era nuestro. Le pasaron un detector con una especie de tela (para detectar explosivos) y me devolvían pieza por pieza. La bolsa también la registraron a fondo. Al final te piden que coloques todo a tu manera. Y eso puede llevar un tiempo y puede ser de ataque cardíaco si vas con el tiempo justo para embarcar. A ellos no les importa.

El trato es educado y muy muy serio, como cuando se va a pedir un crédito al banco, y nada de coñas marineras. Al final les he preguntado porque hacen este chequeo y te lo explican con muy pocas palabras pero de buenas formas.

Al tercero ya ni me preocupé porque al saber el proceso y teniendo en cuenta que no estuve tirando al tiro con escopeta de caza ni de otro tipo puedo irme tranquilo. Si pasais por el mal trago tranquilidad porque aunque encontraran algo sospechoso os van a preguntar donde estuviste y te harán un repaso de tu vida en las últimas 24 horas.

No lleves ni plantas, ni fruta, ni bolsitas con gel que dan en los hoteles, porque si eres un SSSS te harán preguntas, a veces muy privadas que pueden ser molestas.

Categorías:Diáspora

Batallas da vida

Diciembre 30, 2008 alberto57 1 Comentario
Alberto Avendaño en el Mall de Washington DC

Alberto Avendaño en el Mall de Washington DC

Cando Delmi me fotografou xunta un dos soldados petrificados para conmemorar a guerra de Corea no Mall de Washington, non me decatei da seriedade que lle devolvin á cámara. Se cadra, estaba preparándome para o que se aveciña en 2009: Irak, Afganistán, Pakistán, Palestina… e a última sorpresa dos xoguetes de guerra que alguén queira tirar fóra da chisteira do mago feroz. Espero que o traballo de Delmi Álvarez no Caribe sexa menos circunspecto e máis doce… Espero, Delmi, que disfrutaras da túa estadía na capital de Estados Unidos e que repartas abrazos entre os galegos que sigas encontrando polas beiras do camiño.

Categorías:Diáspora

Gallegos en R. Dominicana

Diciembre 30, 2008 delmialvarez Deja un comentario

Intento contactar con gallegos o gallegas en República Dominicana desde hace semanas y no hay forma. Estoy en Atlanta y he llamado al centro galego O Noso Lar (teléfono +1 809 532 6154) sin éxito ya que el teléfono deja un mensaje de número desconectado. Ésta mañana llamé a la Casa de España y me facilitaron un contacto: Antonio Bernárdez, natural de Moaña con quién acabo de hablar hace minutos comentándole el proyecto (por fin un paisano!). El siguiente paso es comprar un billete para Santo Domingo. si teneis contactos por la isla se agradece una ayuda.

Actualizado a las 19.14 desde Miami airport: espero vuelo para Santo Domingo pero lleva retraso de dos horitas.

Categorías:Diáspora

Atlanta, Georgia

Diciembre 30, 2008 delmialvarez Deja un comentario

_mg_7491-atlanta-blog-600pix

Atlanta, Georgia

Día azul, sin nubes, Emma y Miguel me acercan hasta Atlanta, un viaje de dos horas por autopista. CNN center como primera visita y Martin Luther King. En los EE.UU. hay una importante fuga de cerebros. Luis Bello enseña la ciudad y nos lleva a comer Bufalo (Bisonte en realidad) en un bar cercano a la CNN donde trabaja como Advisor Sales manager. Aquello es un mundo dentro de otro mundo donde todo está perfectamente preparado para dejar un puñado de dólares en regalos, llaveros, colgadores para llaves con el símbolo de CNN, muñecos de peluche, gorras, tazas de café, bolígrafos…

“Nada es imposible en este país”, me decía no hace mucho un taxista de origen hispano, porque es una tierra de oportunidades, donde hay cabida para todos, pero con limitaciones.

_mg_7472-atlanta-blog-600pix

Hugh, Barry, Emma, Luis, Miguel y Derrick estrechan sus manos ante la tumba de los Luther King.

Las luces de los rascacielos se encienden y el Memorial a Martin Luther King mantiene su llama eterna encendida. Allí Emma, Miguel y Luis hablan de su encuentro y de la diáspora. A su lado un grupo de jamaicanos se unen para una foto conjunta, dándose la mano en señal de fraternidad y deseándose paz y más paz, porque a este  perdido mundo le hace falta mucho de eso.

El viaje a los EE.UU. llega a su fin después de que el 18 de diciembre llegara a New Yok y Boston vñia Praga.  He escuchado a mucha gente y fotografiado a todos los que me habeis abierto las puertas. Hablamos de la diáspora y me llevo una grata impresión de todos vosotros, y del potencial humano que teneis. Frío, nieve, anécdotas, aviones, aeropuertos, trenes, seguridad nacional, carreteras y muchos kilómetros de costa a costa que han valido la pena para sumar a este proyecto que en 2009 cumple veinte años. Pasemos a la nueva etapa en Panamá, República Dominicana y Chile.

Categorías:Diáspora