Archivo

Archivo para Enero 2009

Jesús un poeta de O Courel

getattachment1 Vellos tellados de saudade
no lusco  fusco da noite
ollando quedos estades
hoxe, onte, antonte…

Vellas laxas de pizarra
compañeiras das treboadas
Illas, compañeiras
animaís para a lembranza…

Ata cando? vello mundo
ateigado de soños
outro mundo vexo en vos
outra esperanza non vexo.

Adeus, que marcho de súpeto
xa non serei eu mesmo
se non volto ao lugarciño
ese do meu contento…!

Un saúdo, delmi

Jesús.

Categorías:Diáspora

Camino de Santiago 2010: Xacobeo

Enero 28, 2009 delmialvarez 3 comentarios

ald2008camino2sept_mg_0715blog600pix

Peregrinos cerca de Hornillos del Camino en el Camino Francés, 2008.

El año 2009 se perfila como la prueba pre Año Santo Xacobeo que será en el 2010. Eso quiere decir que todos los caminos y sobre todo el Francés va a estar muy saturado, con los refugios en overbooking como el año 2008.

Para todo este año tengo preparada una propuesta de conferencias sobre el Camino, un proyecto que inicié en 1991 y estuvo parado hasta que cambió el gobierno de Fraga. En 2006 fuí invitado a continuar por la Dirección Xeral de Turismo, Xacobeo y Turgalicia y si teneis tiempo y os interesa podeis darle un vistazo aquí.

Australia, EE.UU., Corea del Sur, Alemania, Japón, son algunos de los países desde donde llegan muchos peregrinos a Compostela y hasta Finisterre final de todos los caminos.

Inicialmente en este proyecto eramos seis fotógrafos gallegos y pasamos a invitar a más (en este caso fotógrafas) para que no se quedara en solo una mirada local. Ahora somos catorce y ocho fotógrafas!. La última exposición se inauguró en Viena a principios de enero.

ald2xaco07cam5929copy600poixblogEl proyecto que lleva por nombre Un Camiño, catorce olladas (One way, fourteen looks) ha recoorrido muchos países, pero todavía no se conoce en Galicia. El Camino de Santiago es una de las vías de promoción de nuestro país.

Como vengo haciendo desde hace tiempo propongo una conferencia (inglés o castellano) con proyección de las imágenes realizadas hasta ahora. Un Camiño, catorce olladas es el proyecto de fotografía documental más largo de la historía de la fotografía del Camino de Santiago, donde participan no solo fotógrafos gallegos sino se cuenta también con la importante mirada de los extranjeros. Esto le da un potencial artístico e histórico, como una de las rutas al tercer lugar santo del mundo, conjuntamente con Roma y Jerusalém. Desafortunadamente los buenos éxitos que está consiguiendo por el incremento del turismo a Galicia y España, o por la calidad de los artistas que  lo componen el trabajo no ha tenido un seguimiento más exhaustivo por parte de la prensa gallega y española.

Seguimos pensando desde el interior del proyecto que se merece un poco más de crítica aunque ésta sea destructiva (de ellas se aprende y se saca lo positivo)

www.delmialvarez.com/camino

Categorías:Diáspora

“Los números del elefante”

Enero 28, 2009 delmialvarez 1 Comentario

losnumerosdelelefante1Os propongo la lectura del libro ‘Los números del elefante’, una novela sobre la emigración a Brasil en los años 50. La historia está inspirada en un personaje real, un gallego que intentó abrirse camino y fortuna en Brasil pero que tuvo que cambiar de identidad y acabó fracasando en su nueva vida.

Bernardo Candeleira, el protagonista de esta novela , es un hombre del interior de Galicia que como tantos otros a mediados de los cincuenta cruzaron el charco para probar suerte en América Latina. Él lo intenta en Brasil, justo después del suicidio del presidente Vargas y donde su amigo Albino le ayuda  a sobrevivir en clandestinidad. Sin embargo, sus ansias de libertad provocarán que se quede totalmente solo.

Teneis más información sobre el libro en su página oficial: http://www.losnumerosdelelefante.com/

Categorías:Diáspora

Proyecto con Magnum sobre Galicia (GZ) que no gusta al Director Xeral de Turismo

bei2007005g1304nk533-022

Santiago de Compostela. © Ian Berry. Magnum Photos. Proyecto libro GZ. Sin publicar.

Actualizado el 6 de marzo de 2009:

Acabo de falar con Rubén Lois González, Director Xeral de Turismo por non ter novas deste proxecto do que  nunca máis volveu a falar: “Vimos as fotos e eran un tópico de Galicia, non decían nada novo e non falaban da realidade do país. Non eran aconsellables para mostrar”.

Protesto e denuncio públicamente polo feito en defensa dos  profesionales que participamos no proxecto.

Recibo emails preguntándome acerca del proyecto de fotografía que producimos durante un año sobre Galicia por fotógrafos de Magnum y que podeis ver en mi web: Ian Berry, Gert Van Kesteren, Richard Kalvar, Delmi Alvarez. Las imágenes no estuvieron disponibles en la página hasta que se cumplió un año de contrato. Ahora por consejo de los fotógrafos y amigos que saben de ello decido hacerlas públicas. Un proyecto sobre Galicia que tenía previsto publicarse como libro y como exposición de fotografías y que hasta la fecha el responsable o responsables no han dado una respuesta: pincha este link para ver las fotos y los fotógrafos: GZ. Debería de empezar a dar nombres y hacerlo público?. Un proyecto en el que participó mucha gente y ahora debo de dar explicaciones sin saber que decir?. He preguntado, llamado, escrito emails y nunca he tenido una respuesta. Buenos compañeros los de Magnum. Por cierto nos pagaron a todos. Se entregó el material y se esperaba exponerlo en las cuatro provincias. Los fotógrafos de Magnum y yo mismo hemos visto una Galicia durante un año de trabajo con necesidades que deben ser superadas ya. Geert Van Kesteren que trabajó en Irak (ahora ya dejó Magnum) me confesó que Ourense está deshabitada. “Pueblos hermosísimos en los que no vive apenas nadie y que deberían ser protegidos urgentemente”. Cada uno fotografió una provincia con una mirada personal. A mi me tocó Lugo, una provincia que he tenido la oportunidad de conocerla por todos los costados. En muchos de esos viajes me acompañó mi buen querido cólega Xosé Marra que vive en la capital. Ví una provincia vacía, con muchísima gente en la emigración, con el Courel herido, con Los Ancares abandonados por las administraciones. Debo seguir diciendo lo que pienso acerca de esto o debo no decirlo porque es 100% seguro de que habrá represalias?.  Desde la diáspora observo que muy poco ha cambiado en Galicia en este aspecto, sigue existiendo el caciquismo pero ésta vez escondido tras una piel de oveja que guarda un lobo de lo más hambriento y falso.

La fotografía de autor, la mirada personal, al igual que los poetas y escritores libres molestamos. La fotografía no miente (si no se manipula digitalmente o en el laboratorio fotográfico) y es, -en mi caso-, una apreciación subjectiva de lo que veo y eso no quiere decir que se pueda ver también de otra forma.

La fotografía hiere los sentimientos, desencadena pasiones, proclama guerras y ayuda a establecer la paz. No se escribir, porque soy analfabeto e ignorante. Me declaro así. Solo puedo juntar letras para decir algunas cosas de lo que pienso pero sin molestar o dañar a nadie. Solo se apretar el botón y crear imágenes que pueden ser o no una ayuda para mí, para el momento que vivo. No fotografio para la gente, lo hago porque lo siento dentro, y busco que la imagen me provoque una sensación extraña. Si no es así la foto no es buena.

Cuando propuse este proyecto e invité a los cólegas de Magnum a participar mi padre sufría en una cama y mi madre lo cuidaba a su lado. Falleció una tarde de diciembre. Odio ese mes.

Estuve mucho tiempo sin poder fotografiar. Conozco otros casos. Te quedas sin tu mayor crítico, sin tu mejor amigo, vacío. Por eso que GZ fué un duro reto a fotografiar y estar a la altura de los demás. Amo Galicia a mis amigos y quiero lo mejor para ellos. Pero realmente nos dejan hacerlo?.

Categorías:Diáspora

MAR

pesca1-ald20080520-365pesca600pix

Rescatador del Helicóptero de Salvamento Pesca 1, con bengala marcando posición en el mar

Un nuevo libro con tres compañeros sobre la Pesca en Galicia: MAR.

Los Fotógrafos: Ian Berry (Magnum), Richard Kalvar (Magnum), Xulio Vilariño (freelance) Delmi Alvarez (Getty Images/Global Assignment)

Categorías:Diáspora

Workshops y conferencias de Galegos na Diáspora

minero

José García, minero en Singleton, Australia, 1993

Desde hace años vengo impartiendo (escuelas, asociaciones, universidades…) conferencia y taller (workshop) sobre el proyecto Galegos na Diáspora. En los EE.UU. estamos en fase de ir preparando una lista de lugares que ya están interesados en saber sobre el proyecto. También en Argentina y Chile. Os pediría que cualquier petición se haga en estos meses porque en 2010 tengo otros proyectos. Me gustaría poder llegar a muchos lugares con el taller y la conferencia, enganchan. No es porque sea mío, pero engancha. Escuchar las historias oralmente de tantos gallegos y gallegas y apoyado por fotografías apetece y no siempre me llegan dos días para terminar de hablar. Si me lanzo no paro, porque son muchos años esperando este momento y poder decir que el proyecto es un tributo a los que están fuera de Galicia. A todos en general porque la diáspora une.

La conferencia consiste en una proyección de fotografías de los personajes. De ellos comento como los conocí, quiénes son, que hacen y donde viven. Lo recuerdo todo de ellos y ellas. Lo positivo siempre. También dedico una parte del taller a aquellos interesados en saber como trabajo la producción, como fotografio, edición, viajes, anécdotas, que hay muchas, etc…

Por cierto hace tiempo que no leo nada sobre los autores que están invitados en el blog. Si alguien lo desea que me envie un email para autorizarlo ya que solo es por invitación. El blog es un punto de encuentro y bienvenida para todos.

Para los que llegais ahora al blog: estoy en Riga, Letonia, pero siempre conectado con Galicia, bien por email o facebook.

Categorías:Diáspora

En proceso un libro de veinte años

ald-portfolio-bw058filipinas600pix

Pinatubo, Filipinas, 1993

En respuesta a vuestros emails deciros que el libro Galegos na Diáspora, memorias 1989-2009 entra en la fase de maquetación en Santiago de Compostela. Estoy con los textos del último viaje por las Américas en diciembre y enero. Así como van llegando los reviso por si hay que añadir alguna curiosidad mientras nos conocimos y hablamos (nunca quitar, sería censura!) y se pasan al gallego normativo, que hay que cuidar la lengua. Las fotos de este último viaje están hermosas. Las que corresponden a la época 1989-2005 las está terminando de imprimir Tino Martínez que posteriormente se escanearán. Todo un proceso de cocimiento y horneado que pronto será libro. Iré dando noticias de como va la fabricación del género.

El libro consta de viajes con crónicas y conversaciones con los gallegos y gallegas que encuentro en el camino. Los textos que llevan imágenes _mg_0423rusia600pixde ambiente de los lugares (como la de arriba) narra los desplazamientos que realicé por los continentes, con anécdotas y momentos que forman parte de la diáspora interior que desde los quince años mantengo y vivo con pasión. El fotógrafo que no para quieto, el nómada, como muchos ya se han empeñado en calificarme busca los lugares más raros y va encontrándose con gente. Hay también una pizca de aventura ya que a veces ni sabía si la persona que tenía contactada iba a estar allí, como fué el caso en México. Acababa de llegar a DF y llamé a uno de los personajes con el que tenía cita, pero por una llamada telefónica me dicen que el día anterior le acaban de pegar un tiro. Fuí a su entierro pero sin cámaras.

Categorías:Diáspora

Abraham dende Vigo

Hola Delmi:

Chámome Abraham e son un gaiteiro de Vigo. www.myspace.com/abrahamfernndez

Son un fiel seguidor dos teus traballos e o igual ca tí apasióname todo o que fai referencia á emigración galega.

Observei no teu blog que estás traballando pola zona de Panamá, país que visitei no 2001.

É unha rexión do continente centro-amricano pola que teño especial simpatía e afecto.

En Panamá non tiven oportunidade de ter contacto ca comunidade galega. Era moi novo e participei nunha especie de festival internacional chamado “Injumpa”

Quedei maravillado e sempre tiven a necesidade de leer sobre as suas costumes, historia, política, actualidade.

Nun deses momentos durante os que navegaba pola rede buscando concretamente presenza galega en Nicaragua atopei unha historia, inventada por unha alumna dun instituto catalán. Tocoume tanto a fibra que non parei ata lograr viaxar novamente a centro-américa.

http://www.iesespriu.org/sant%20jordi%2005/sintes.pdf

Estiven en Costarica.

Fai relativamente pouco estiven alí, impartindo uns cursos de gaita galega pola secretaría de emigración. Alí estase  xestando un fenómeno curioso en torno á música celta.
Apadrinado por un grupo de músicos “ticos” www.peregrinogris.com vense desenvolvendo un seguimento curioso  en torno a este xénero musical no que a xente baila intuitivamente unha muiñeira e reciben a nosa música como algo propio. É un fenómeno fascinante.

A presenza galega ca que tiven contacto xiraba en torno ó hogar Español.

-Coñecín a filla dun gaiteiro xa finado. Trouxo a gaita do pai (antiquísima) para intentar restaurala…

Experimenei situacións de todo tipo, incluída a visita a un hogar de anciáns chamado “Club Rotario Escazú” na cal coñecín a un fuxido nazi Karl Hainz, Carl Heinze…disculpa non poder concretar máis. (Aclároche que non se trata dun feito que me emocione, todo o contrario, de feito, surxiume a necesidade de contarcho incluso sen coñecerte porque non se me quita da cabeza,.. coincidíu este feito ca campaña promovida pola asociación Simon Wiesenthal, póñenseme os pelos de galiña). En fín… Este home seica foi coronel de aviación das SS.
O máis forte é que esta residencia de anciáns está apadrinada por un galego Ramón Banet, o cal anterirormente tivera relación ca política do país, e que rexenta a empresa http://tubocobre.net/ Ata fai pouco era o presidente da Asociación Cultural ”Lar Galego” de San José de Costarica.

Sempre pensei que estando en Costarica obtería algunha información sobre a situación da emigración galega en Nicaragua, pero non conseguín nada.

O meu presuposto non me permitía viaxar, e o meu cometido alá era dar clases…Sentínme moi frustrado por non viaxar a Nicaragua.

Despois de leer a historia que conta a alumna nesa redacción, sempre tiven o presentimento de que hai galegos olvidados en Nicaragua, e que moi pouco se sabe deles.

Oxalá ti me podas contar algo algún día.

Un saúdo:

Abraham

Categorías:Diáspora

Documental O carro e o home

url_6c668bdf61c6848585e6372623a1da19

Pablo de Certo Xornal nos envia este link con el documental O carro e o home de Antonio Román, 1941, rodado en Galicia que Flocos tv ofrece en su página web.

cartel_b86b77409003b699c4d77319d11e2ecbRecuperamos en Flocos unha película fundamental na nosa cinematografía, o documental O carro e o home, realizado en 1941 na comarca ourensá de Lobeira. Esta película é un relato liñal da vida do carro, unha “biografía do carro” formalmente emparentada coas vangardas anteriores á Guerra Civil. Finalizada a rodaxe, a película quedaría sin sonorizar. Xoaquín Lorenzo gardaría unha copia en Ourense que se montou en colaboración co Museo do Pobo Galego en 1980 por iniciativa do cineasta Eloy Lozano, e Carlos Serrano de Osma sonorizaría outra pola súa conta en 1945. (Pepe Coira)

Director:
Antonio Román
Duración:
12:28
Ano:
1941

Una joya:

http://flocos.tv/curta/o-carro-e-o-hom

Categorías:Diáspora

Chorizos

Rescatado de una lista de correo

Hola a tod@s!
Dentro de poco viajaré a Estados Unidos. Me gustaria preguntar si alguién tiene alguna experiencia personal con la entrada en la aduana de queso curado o jamón serrano envasado al vacío. Muchísimas gracias. Un saludo desde la península.

M.

Respuesta:

yo si que lo consegui pasar a mi vuelta de estas navidades!!!! y ahora estoy disfrutando de lomo y jamoncito ricooooooo…

pero eso si, te obligan a firmar una cosa en la que pones que no tienes nada de carne y otros artefactos diversos y si te hacen una inspeccion por casualidad (a mi me la hicieron a la ida a Espanya) tienes una multa de 300 dolares. Una chica que iba conmigo no soporto la presion y en la cola de inmigracion dijo que tenia un poco de chorizo y le dijeron que como lo habia dicho no habia ningun problema, pero pasara a una sala a sacarlo de la maleta y que el policia X se iba con ella (un companero del qeu estaba en la aduana) porque a el le encantaba el chorizo. No son listos ni nada…

Con el queso no tienes ningun problema, te puedes llevar todo el que quieras!

B.

Categorías:Diáspora